ยามคิดถึง

วันนี้ออกเดินทางไปทำงานตามปกติ
แต่ที่ไม่ปกติคือ มีคนรอทานข้าวเที่ยงด้วย
อืม....ไม่คิดว่าจะมีคนรอทานข้าวด้วยมานานแล้ว
แอบดีใจค่ะ อย่างน้อยก้ยังมีคนที่ต้องการเราอยู่ช่ายม้า
ก็พอถูๆไถๆ ไปก่อนน้า

เวลาที่เราคิดว่า 
ตัวเราไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวบนโลกตามลำพัง
คงมีใครสักคนหนึ่งซึ่งก็กำลังคิดเหมือนเรา
และรอให้ถึงเวลาและโอกาสที่จะได้มาอยู่เคียงข้างเรา
มันก็ทำให้มีกำลังใจอย่างประหลาดใช่ไหมล่ะ

การที่เราคิดแบบนี้
มันกลับทำให้เราเข้มแข้ง และพร้อมที่จะต่อสู้กับสิ่งต่างๆ
ทำให้แต่ละวันของเรา ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง
และตัวเราเอง ก็จะมองไปข้างหน้า และมุ่งไปข้างหน้าโดยที่ไม่รู้ตัว

ในเมื่อมีฉันในวันนี้ ก็ต้องมีคนที่รอเราอยู่เช่นกัน
ความสมบูรณ์ที่เกิดขึ้นง่ายๆนี้เนี่ย น่ารักดีเนอะ

ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่รู้ว่า มีคนหนึ่งคนคิดถึงอยู่ตรงนี้
แต่เราเองก็เลือกที่จะคิดถึงอยู่เงียบๆนี่
ก็ได้แต่หวังว่า อีกฝ่ายจะดำเนินชีวิตของตัวเองได้อย่างเข้มเเข็ง
และมีความสุข ต่อไป

คิดถึงมากเลยนะคะ
แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่อยู่ตรงนี้ ไม่รับรู้ และไม่เข้าใจมันก็ตาม

Clamp
4 พ.ย. 2548 เวลา 23.17 น.