พบ
อัพไดเป็นรอบที่ห้าล้านได้ค่ะ
ขึ้นว่า error ทั้งปี
ช้านไม่ได้มีเวลาทั้งวันนะเฟ่ย รมเสีย
นานๆจะได้มาเล่นเน็ตซะที แย่จิง
เมื่อวานกลับมาจากจากาต้า
ว่าจะลงมาเล่นเน็ตสักหน่อย
แต่พอเปลี่ยนชุดเท่านั้นแหละ
ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีนึง 10 โมงเช้าเเล้วค่ะ
ไม่รู้ตัวเลยด้วยว่าหลับไปตอนไหน
ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า เหนื่อยขนาดนั้น เฮ้อ
เมื่อวาน เจอพี่สจ๊วตที่เราปลื้มด้วยค่ะ
จำได้ใช่ไหมคะว่า ไปบุมไบ (อินเดีย)มา
แล้วที่บุมไบนี่แหละค่ะ ก็ได้ร่วมขบวนไปกะพี่สจ๊วตคนนึง
พี่เขาเป็นคนสูงๆ รูปร่างปานกลาง ผิวสองสีค่ะ
ไม่ได้หล่อ หรือเด่นสะดุดตาอะไร
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ตอนที่ไปบุมไบ เราก็เพิ่งไปครั้งแรก
พอถึง station ที่นั่น เราก็ไม่รู้ว่าอะไรยังไง
พี่ๆคนอื่นเค้าก็ไปไปของเค้า เพราะว่าเขาเคยไปแล้ว
เราไม่เคยไป เราก็แบบว่า ทำไงล่ะ จะไปทางไหน
เอกสารอาราย ก็ไม่รู้ เราก็งกงกเงิ่นเงิ่น
ก็มีพี่สจ๊วตนนึง ทำนู่นทำนี่อยู่ไม่ไกลจากเรา
เราทำนู่นทำนี่ไม่เสร็จ พี่เค้าก็ทำนู่นทำนี่ไม่เสร็จ
พอเราทำเอกสารรียบร้อย ทำนู่นทำนี่เสร็จ
พี่เค้าก็เตรียมเอกสารเสร็จพร้อมเรา
ก็เลยไปพร้อมๆกับพี่เค้า ไม่ได้สนใจอาราย
แต่พอขากลับนี่ค่ะ ยุ่งกว่าเดิมอีก
เอกสารอารายก็ไม่รู้ เซ็นต์อารายก็ไม่รู้
เราก็แบบ งกงกเงิ่นเงิ่นเหมือนเดิม
ทีนี้พี่เขาก็ยืนอยู่ห่างๆค่ะ เราก็รีบๆ
พี่คนอื่นก็เดินลิ่วไปหมดแล้ว(เหมือนเดิม)
ก็มีพี่คนนี้แหละค่ะ ที่เราแอบเห็นว่า ยืนรอเราอยู่
แล้วก็รอเราทุกอย่าง เขาจะเดินตามเราน่ะค่ะ
แบบว่า ไม่ปล่อยให้เราอยู่เป็นคนสุดท้าย
จะให้เราไปก่อนเสมอเลย
แล้วพอทำ flight กลับกรุงเทพ
พี่เค้าไปทำ business class ครัวหน้าสุด
เราก็อยู่ครัวหลังสุดเลย เลยไม่ได้คุยกัน
พอตอนเครื่องลง พี่เค้าเดินเอาของมาโยนให้ค่ะ
"อ่ะ พี่ให้" แล้วพี่เค้าก็เดินไปเลยค่ะ
เราก็พูดขอบคุณไป ไม่รู้ว่าจะได้ยินรึเปล่า
พอเปิดดู ก็พบว่า ข้างในห่อ เป็นกระเป๋าเครื่องสำอางค์ค่ะ
แบบว่า.......พี่......พี่........T_T.......ซึ้งค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
แล้วเราก็ได้แต่แอบปลื้ม เพราะว่าเราไม่รู้อะไรของพี่เค้าเลย
รู้แต่ชื่อเล่น พี่อิฐ รู้แค่นี้เอง personal number ก็ไม่รู้
ไม่รู้จะไปสืบจากที่ไหน
เมื่อวาน พอเจอกัน พี่เค้าโทรศัพท์อยู่
เราก็แกล้งเดินวนๆ แล้วก็เข้าไปทัก
แต่ว่าเราเขิล...(เขิน)....ไม่กล้าถาม personal number
ได้แต่ถามว่า วันนี้พี่ไปไหนคะ
พี่เขาก็ตอบว่า"ไปฮ่องกง" แล้วก็ไปคุยโทรศัพท์ต่อ
เราก็ได้แต่เขิล.......ไม่กล้าถาม เลยลาพี่เขาแล้วเดินไป
เฮ้อ............จาได้เบอร์ไหมเนี่ย.............
เจอเพื่อนด่าเลยค่ะ
เพื่อนบอกว่า ถ้าแกไม่ได้เจอเค้าอีกจะทำยังไง
ไม่รู้จักถามมาให้รู้แล้วรู้แรดไป
ง่า.....ก็คนมันเขิลนี่นา.....หรือทุกคนว่าไงคะ
Clamp
4 พ.ค. 2549 เวลา 22:30 น.
น่าอิจฉา
* ต้องได้เบอร์น้า....
งานนี้มีลุ้นกันต่อไป
ไม่น่าเขิลเลยพี่ป๊อบบบ
เฉียดาย
อิ๊อิ๊
แล้วคราวนี้อย่าให้พลาดนะค๊ะ^^
รุกร้ำเลยค่ะ
ว้าวๆ รักในที่ทำงาน อย่างงี้ก็อยากไปทำงานทุกวันเลยสิค๊ะเนี่ย กิกิ้วววว
อย่าเอาแต่เขิลดีครับ ลุยเลยคับ
เอาใจช่วยอยู่นะ จะได้พ้นๆไป
จากสิ่งที่เจอเสียทีนะครับ ^^
ล้อเล่นครับ
พี่ป๊อบ เจอคนดีๆก็ทำความรู้จักไว้น้าาา ไม่เสียหาย
อย่าให้อดีตมาเป็นตัวฉุดปัจจุบันและอนาคตของเราครับ
บาย
มิส มิส
เทคแคร์จ้า
เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของผู้หญิง . .
ถ้าเป็นฉันก็คงไม่กล้าถามหรอกค่ะ
แค่ยิ้มทักทายนี่ก็ต้องทำใจอยู่นาน
แต่ก็คิดมากนะ . . .
เอาใจช่วย โดยพ่อสื่อ แม่สื่อทั้งหลาย
จนกว่าจะได้นัมเบอร์มา
ปล. แหม ใจเราตรงกัน เลือกเพลงเดียวกันเลยนะครับ
สู้ๆ นะคะ *^______^*
แต่ผมว่างัยก็ต้องได้เจอกันอีก ส่วนหนึ่งเพราะทำงานที่เดียวกัน ถึงแม้จะต่างหน้าที่ แต่ถ้าสวรรค์เป็นใจ ถึงอยู่คนละฟากฟ้าก็เจอกันได้ครับ อิอิ
อิ ๆ อ่านแล้วแอบรู้สึกเอง
ว่าเหมือนจามีอารายเเปลก ๆ นะ
อาจจาเปนความรักหรือเปล่าน้อออ
คิก ๆๆ
แอบลุ้นตาม ด้วยนะคะเนี้ย
ต้องสู้ตายเต็มที่นะค่ะ เค้าให้ของขวันเราแร้ว แสดงว่าเค้าก้อสนใจเรา นี่ก้อแสดงว่าพี่เป็นแอร์สิค่ะ แล้วแต่ก่อนไม่ได้เป็น ครู หรอ ค่ะ คือ ตอบด้วยนะค่ะ อยากรุ้มากกกกกกก
+++++++++++++++++++++++++++++
ตินาจ้า
อิอิ
มันเยี่ยมไปเรยย
NOW OR NEVER ค๊า
ขอให้ได้เบอร์เร็วๆน๊า